Δεν ξέρω πόσοι από τους μουσικούς και τους φιλόμουσους σήμερα, αναγνωρίζουν στην τέχνη της μουσικής,την μεγαλύτερη και σπουδαιότερη τέχνη ανάμεσα στις καλές τέχνες.Κάποτε ο δάσκαλος μου, μου είπε οτι για να αισθανθείς την μουσική έτσι όπως πρέπει, πρέπει να έχεις ιδιαίτερη ευαισθησία,όχι την ευαισθησία που έχουν όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι,αλλά την ευαισθησία που σε παροτρύνει να σκύψεις και να πάρεις από την μέση ενός κενρτικού δρόμου ένα γαρύφαλλο,να το πάς στο σπίτι σου,να το βάλεις σε ένα ποτήρι με νερό και μετά από 1 χρόνο, αυτό, για να σου ανταποδώσει το καλό που του έκανες να έχει γίνει μια μεγάλη γαρυφαλλιά.

-Αν κάποιοι από αυτούς που διαβάσουν το κείμενο αυτό και ξέρουν τον δάσκαλο μου, γιατί υπήρξε και δικός τους δάσκαλος είτε στο cello είτε στην μουσική δωματίου,αυτόν που υπήρξε ο μεγαλύτερος και σπουδαιότερος βιολοντσελλίστας που πέρασε από αυτή τη χώρα,τον Σωτήρη τον Ταχιάτη,πουν "σιγά μην το έκανε αυτό ο Ταχιάτης" θα κάνουν μεγάλο λάθος.Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.-

Το ζητούμενο είναι όταν έχεις αυτού του είδους την ευαισθησία και όταν αφήνεις τον εαυτό σου να μετάσχει στην εσωτερικότητα της μουσικής φράσης,κάθε μουσικής φράσης,που μελετάς ή ερμηνεύεις, πόσο εύκολα μετά, μπορείς να είσαι ευδιάθετος και εξωστρεφής κι όχι κατα κάποιο τρόπο εσωστρεφής, σκεπτικός και ακόμα πιο πέρα μελαγχολικός ή "περίεργος";

Σίγουρα είναι πολλές οι παράμετροι που κάνουν έναν άνθρωπο να τείνει προς την μία ή την άλλη κατάσταση,αλλά μιλώντας για τον μουσικό και ιδιαίτερα για τον μουσικό στις ημέρες που ζούμε, χαρακτηριστικό των οποίων ειναι μια ιδιάζουσα παρακμή της πνευματικής και ηθικής υπόστασης της κοινωνίας,πώς μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να αποφύγει την πνευματική και ψυχολογική πτώση, του Schumann λόγου χάριν;

Κάπου είχα ακούσει οτι δεν γίνεται να είσαι καλλιτέχνης και να μην είσαι περίεργος.Θυμάμαι τα λόγια του Κάφκα:
"Γυμνός εκτεθειμένος
στον πάγο αυτής της
δυσοίωνης εποχής…
είμαι τόσο ταραγμένος"

Μήπως τελικά είναι ίδιον του πραγματικού καλλιτέχνη να τείνει προς την "παραξενιά" και την μελαγχολία;Η ανάγκη για δημιουργία,η τρομερή φυσική δύναμη της ανάγκης, αυτή είναι που σε ωθεί να φτάσεις πιο ψηλά και πιο μακρυά, αυτή όμως είναι που και στο τέλος σε κάνει να χάνεις τον έλεγχο;